Gwardia Szwajcarska

Gwardia Szwajcarska
Sztandar Gwardii Szwajcarskiej z czasów komendantury E. Mädera
Państwo	Watykan
Historia
sformowanie	1506
pierwszy dowódca	Kaspar von Silenen
święto	6 maja
Dane podstawowe
aktualny dowódca	płk Daniel Anrig
podporządkowanie	papież
liczebność	110
% PKB	{{{PKB}}}

Gwardziści Szwajcarscy

Gwardia Szwajcarska (łac. Cohors pedestris Helvetiorum a sacra custodia Pontificis), Guardia Svizzera Potifica – piesza formacja wojskowa, pełniąca rolę straży przybocznej papieża, formalnie istniejąca od XVI wieku. Jest najmniejszą i najstarszą istniejącą armią świata – istnieje nieprzerwanie od roku 1506.

22 stycznia 1506 na zlecenie papieża Juliusza II 150 szwajcarskich najemników wkroczyło do Rzymu, by ochraniać papieży.

Obecnie papieskie wojsko liczy 110 żołnierzy: podoficerów, halabardników i dwóch doboszy. Jej komendant ma rangę pułkownika, jest członkiem Rodziny Papieskiej i posiada tytuł Szlachcica Jego Świątobliwości.

[edytuj] Skład osobowy

Gwardzista w charakterystycznym kolorowym mundurze

Żołnierzami Gwardii Szwajcarskiej mogą być wyłącznie urodzeni w Szwajcarii katoliccy obywatele tego kraju, głównie z kantonów katolickich (Lucerna i Valais). W momencie zaprzysiężenia muszą być kawalerami o nieskalanej opinii, odbyć zasadniczą służbę wojskową w armii swego kraju, mieć od 19 do 35 lat i liczyć powyżej 174 cm wzrostu. Podstawowa służba w Gwardii Szwajcarskiej trwa dwa lata, z możliwością przedłużenia.

W związku z tym, że liczba gwardzistów przekracza 10% mieszkańców państwa, Jan Paweł II miał niegdyś nazwać Watykan najbardziej zmilitaryzowanym krajem świata^[1].

[edytuj] Strój i uzbrojenie

Żołnierze Gwardii Szwajcarskiej ubrani są w charakterystyczne kolorowe mundury, i są dziś prawie identyczne z tymi, w jakich w roku 1506 przybyli do Rzymu pierwsi gwardziści. Ich barwy są barwami szlacheckiej rodziny Medyceuszy. Nieprawdą jest, że mundury zaprojektował sam Michał Anioł Buonarroti. Stroje gwardzistów zmieniały się przez wieki i mniej więcej odpowiadały modzie panującej w danej epoce.

Bronią gwardzistów są przede wszystkim halabardy – typowa broń szwajcarskiej piechoty w czasach renesansu. Gwardziści posiadają również pancerze, miecze i broń palną, ale jedynie oficerowie (ze względów bezpieczeństwa) posiadają pistolety, lecz noszą je wyłącznie podczas służby nocnej.

[edytuj] Zadania

Święty Sebastian – patron

Gwardia Szwajcarska – oprócz pełnienia funkcji reprezentacyjno-honorowych – od początku swego istnienia stanowi ochronę osobistą papieża i Pałacu Apostolskiego. Strzeże też granic Państwa Watykańskiego, a od niedawna jej członkowie (w strojach cywilnych) towarzyszą papieżowi w jego zagranicznych pielgrzymkach.

Podczas wakatu Stolicy Apostolskiej Gwardia podlega władzy kamerlinga i dba o spokojny przebieg konklawe.

[edytuj] Święto Gwardii Szwajcarskiej

W liczącej pięćset lat historii żołnierze Gwardii Szwajcarskiej stoczyli tylko jedną (ale wyjątkowo krwawą) bitwę. Miała miejsce 6 maja 1527, kiedy to Rzym został najechany i rozgrabiony przez dziesięciotysięczną armię najemników cesarza Karola V. Dzięki bohaterskiej postawie Szwajcarów ówczesny papież – Klemens VII – zdołał ujść z życiem i schronić się w zamku Świętego Anioła. 147 spośród 189 papieskich gwardzistów poległo podczas nierównej walki, stoczonej na stopniach bazyliki Św. Piotra.

Na pamiątkę tego wydarzenia 6 maja jest obchodzony jako święto Gwardii Szwajcarskiej. Papież przyjmuje wówczas gwardzistów na prywatnej audiencji, a przyjęci do Gwardii rekruci składają uroczystą przysięgę podczas parady na Dziedzińcu św. Damazego.

6 maja 2006 uroczysta przysięga, ze względu na jubileusz Gwardii, odbyła się pierwszy raz na placu św. Piotra w obecności urzędującego papieża Benedykta XVI.

Patronem Gwardii jest święty Sebastian. Dewizą – Dzielny i Wierny (niem. Tapfer und Treu).

[edytuj] Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Gwardia Szwajcarska

• Gwardia Palatyńska
• Gwardia Szlachecka
• Żuawi papiescy

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• ABC chrześcijanina. Mały słownik, Warszawa 1999, s. 84. ISBN 83-85762-95-7
• Encyklopedia Katolicka, t. VI, Lublin 1993, s. 419-420.