Rafael Nadal
| Rafael Nadal | |
 |
|
| Państwo |  Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania | Manacor |
| Data urodzenia | 3 czerwca 1986 |
| Miejsce urodzenia | Manacor |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 85 kg |
| Gra | leworęczna |
| Status profesjonalny | 2001 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Toni Nadal |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 30 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (18 sierpnia 2008) |
| Australian Open | SF - 2008 |
| Roland Garros | W - 2005 - 2008 |
| Wimbledon | W - 2008 |
| US Open | SF - 2008 |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 4 |
| Najwyżej w rankingu | 26 (8 sierpnia 2005) |
| Strona internetowa | |
 |
||
| Tenis ziemny | ||
 złoto |
Pekin 2008 | singel |
Rafael Nadal Parera (ur. 3 czerwca 1986 w Manacor, Majorka) – tenisista hiszpański, zwycięzca wielkoszlemowego French Open 2005, 2006, 2007 i 2008, zwycięzca Wimbledonu 2008, mistrz olimpijski z Pekinu (2008), lider rankingu ATP.
Spis treści |
[edytuj] Życie rodzinne
Rodzicami Rafaela są Sebastian Nadal i Ana Maria Nadal Parera. Rafa ma młodszą siostrę, Marię Isabel. Rodzice tenisisty prowadzą restaurację w rodzinnym Manacor na Majorce. Rafael spotyka się z Marią Franciscą "Xiscą" Perelló. Hiszpański tenisista, choć gra lewą ręką, to w rzeczywistości jest praworęczny. Jeszcze kiedy był bardzo młody, jego wujek i trener, Toni Nadal zdecydował, że dwuręczny backhand będzie przynosił Rafaelowi więcej korzyści, jeżeli tenisista będzie go wyprowadzał z silniejszej, prawej ręki. Rafael gra w tenisa od czwartego roku życia. Od początku trenuje go wujek Toni.
Rafael Nadal ma 185 cm wzrostu i waży 85 kg. Jego ulubione filmy to "Titanic" i "Gladiator". Relaksuje się grając na Playstation, w piłkę nożną, golfa i łowiąc ryby. Zajmuje się też działalnością charytatywną. Jest fanem Realu Madryt.
[edytuj] Kariera
[edytuj] Debiut i lata 2001- 2003
Rafael Nadal zadebiutował w gronie zawodowców w 2001. W 2002 roku, jako piętnastolatek wygrał swój pierwszy mecz. W turnieju ATP, rozgrywanym na Majorce pokonał Ramona Delgado, stając się tym samym dziewiątym graczem w erze "open", który wygrał swój pierwszy zawodowy pojedynek przed 16. urodzinami.
Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w 2003 – w turniejach na kortach o nawierzchni ziemnej pokonał m.in. utytułowanych rodaków Moyę i Costę, dotarł także do III rundy wielkoszlemowego Wimbledonu na nawierzchni trawiastej. W lipcu 2003 po raz pierwszy awansował do ćwierćfinału turnieju cyklu ATP Tour (w szwedzkim Bastad), a dwa tygodnie potem – po raz pierwszy do półfinału (w chorwackim Umagu). W Umagu, w parze z Hiszpanem Alexem Lopezem-Moronem, wygrał rywalizację deblistów. Zakończył sezon w czołowej setce rankingu światowego, jako drugi w historii z najmłodszych graczy, sklasyfikowanych w pierwszej setce rankingu ATP.
[edytuj] Sezon 2004
W 2004 dotarł po raz pierwszy do finału (w styczniu t.r. w Auckland), w sierpniu wygrał swój pierwszy turniej ATP Tour w grze pojedynczej – w Sopocie. Przyczynił się do triumfu Hiszpanii w rywalizacji o Puchar Davisa – w I rundzie wygrał decydujący, piąty pojedynek meczu z Czechami (pokonał Radka Štěpánka), w II rundzie w meczu z Francuzami wygrał z Clémentem w singlu oraz z Clementem i Llodrą w deblu, partnerując Tommy'emu Robredo. W finale Pucharu Davisa zdobył punkt w grze pojedynczej, pokonując Amerykanina Andy Roddicka.
[edytuj] Sezon 2005
Sezon 2005 okazał się być dla hiszpańskiego tenisisty przełomowym. Rafa był w finale prestiżowego turnieju w Miami, wygrał imprezy w Costa Da Sauipe, Acapulco, Monte Carlo (ATP Masters Series), Barcelonie i Rzymie (Italian Open, ATP Masters Series), a w czerwcu 2005 – w swoim debiutanckim starcie (wcześniej podobny wyczyn udał się Matsowi Wilanderowi w 1982 roku) – wielkoszlemowy French Open (w półfinale pokonał lidera rankingu światowego Federera, w finale Argentyńczyka Puertę). Po wygraniu French Open w czerwcu 2005 dzielił 1. miejsce w rankingu Champions Race (z Federerem). Nadal jest najmłodszym triumfatorem Roland Garros od 1989 roku, kiedy turniej wygrał 17- letni wówczas Michael Chang. Chang pokonał wtedy Szweda Stefana Edberga. Kolejne turnieje wygrał w lipcu 2005 – w szwedzkim Bastad i Stuttgarcie, w sierpniu w Montrealu (ATP Masters Series), we wrześniu w Pekinie.
[edytuj] Sezon 2006
Sezon 2006 rozpoczął z opóźnieniem, rezygnując m.in. ze względu na kontuzję (która wykluczyła go wcześniej z Masters 2005) z występu w Australian Open.W kolejnych startach był m.in. w półfinale dużej imprezy w Indian Wells oraz wygrał turniej w Dubaju i obronił tytuły w Monte Carlo, Rzymie a także w wielkoszlemowym Roland Garros. We wszystkich czterech finałach pokonał lidera rankingu Federera. W Rzymie dokonał tego w pięciosetowym, trwającym ponad 5 godzin pojedynku, podczas którego obronił dwie piłki meczowe. Ze względu na trudy turnieju i wyczerpujący mecz finałowy i Federer i Nadal wycofali się z turnieju w Hamburgu, który zaczynał się zaraz po zawodach we Włoszech. W sierpniu, w turnieju w Cincinatti, Rafa przegrał z rodakiem Juanem Carlosem Ferrero. Końcówkę sezonu 2006 Nadal miał słabą. Od czerwca 2006 roku i zwycięstwie w wielkoszlemowym French Open nie wygrał żadnego turnieju. Jeszcze w lipcu 2006 doszedł do finału na kortach trawiastych w Wimbledonie (przegrał w czterech setach z Federerem). Zaczęto mówić o wielkiej rywalizacji Federera i Nadala na światowych kortach (patrz Federer kontra Nadal). Jednak potem było już tylko gorzej. Z US Open 2006 Nadal odpadł w ćwierćfinale, przegrywając w czterech setach z Rosjaninem Michaiłem Jużnym (3:6, 7:5, 6:7, 1:6). Nie obronił też tytułu w Masters Series w Madrycie (odpadł w ćwierćfinale, przegrywając w dwóch setach z Czechem Tomášem Berdychem). Pod koniec roku 2006 zaliczył kolejne przegrane: z Jamesem Blake'm i Rogerem Federerem, tym razem w kończącym sezon turnieju Masters Cup w Szanghaju.
[edytuj] Sezon 2007
Sezon 2007 Rafael rozpoczął przegranym z Xavierem Malisse w dwóch setach półfinałem turnieju Chennai Open. Także w wielkoszlemowym Australian Open nie grał na takim poziomie, do jakiego nas przyzwyczaił. Wyraźnie męczył się, walcząc o wejście do ćwierćfinału turnieju: rozegrał pięciosetowy pojedynek z rewelacyjnym Szkotem Andy Murrayem (6:7, 6:4, 4:6, 6:3, 6:1). Nadal wyraźnie przeważał dopiero w piątym secie. Sprawdziło się to, o czym wcześniej mówili komentatorzy - Murray po prostu nie wytrzymał pojedynku kondycyjnie. Słaba forma Rafy potwierdziła się w ćwierćfinałowym spotkaniu z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. Nadal, numer dwa rankingu ATP, nie miał pomysłu na świetnie odbijającego piłki Chilijczyka i łatwo przegrał spotkanie w trzech setach (2:6, 4:6, 3:6). Po tym spotkaniu kolejny raz pojawiły się głosy, że Rafael Nadal powinien wreszcie zrezygnować z usług szkoleniowych swojego wujka, Toni Nadala i rozejrzeć się za innym trenerem. Jednak już w marcu 2007 Rafael pojawił się na kortach w wyśmienitej formie. Co więcej, widać, że poprawił serwis i grę przy siatce. Wydaje się też, że ulepszył swoje i tak już świetne, topspinowe uderzenie z backhandu. W marcu wygrał turniej w Indian Wells (z Đokoviciem). W kwietniu obronił tytuły w zawodach z serii Masters w Monte Carlo (dość łatwo wygrał w finale z Federerem) i Barcelonie (z Cañasem). Na początku maja Rafael po raz kolejny pokonał Rogera Federera, tym razem w meczu pokazowym "grass and clay", który odbył się w Palma de Mallorca. Wyjątkowość tego spotkania polegała na tym, że było rozgrywane na korcie ziemno-trawiastym. Połowę kortu pokrywała nawierzchnia ziemna, czyli ukochana przez Rafę "czerwona mączka"- clay a drugą połowę znana z kortów Wimbledonu trawa- grass. Oczywiście wynik tego meczu nie liczy się w oficjalnych statystykach rozgrywek ATP. W maju wygrał też w Rzymie (z Gonzálezem). Turnieje w Monte Carlo, Barcelonie i Rzymie Rafael wygrywa regularnie już trzeci rok z rzędu. Zawody w Rzymie były dla Rafy podwójnie udane: nie tylko trzeci raz z rzędu obronił tytuł, ale też zrewanżował się Fernando Gonzálezowi za przegrany mecz w ćwierćfinale Australian Open 2007. Jednak najtrudniejszy mecz turnieju w Rzymie Rafa zagrał dzień wcześniej, w półfinale z Rosjaninem Nikołajem Dawydienką. Spotkanie trwało ponad trzy godziny. Dwa razy wynik setów był rozstrzygany dopiero w tie- breaku a zawodnicy przełamywali swoje podania aż 17 razy. W trzecim, rozstrzygającym secie, przy wyniku 4:4 i podaniu Dawydienki trudno było wyrokować, kto wygra mecz. Nadal ostatecznie przełamał serwis Rosjanina i wygrał, wykorzystując pierwszą piłkę meczową przy własnym podaniu. Mecz zakończył się wynikiem 7:6 (7:3), 6:7 (10:8), 6:4 dla Hiszpana, który z radości położył się na korcie, co czyni zazwyczaj tylko po wygraniu najtrudniejszych pojedynków w ważnych turniejach. Kolejny finał w 2007 roku Rafael osiągnął w turnieju z cyklu Masters w Hamburgu, na tydzień przed rozpoczęciem wielkoszlemowego French Open w Paryżu. Turniej ten miał być potwierdzeniem jego wysokiej formy przed występem i obroną tytułu na kortach Rolanda Garrosa w Paryżu. W meczu finałowym przegrał jednak z numerem 1 światowego rankingu Rogerem Federerem w trzech setach 6:2, 2:6, 0:6. Było to jedenaste spotkanie tych zawodników i czwarte, w którym triumfował Federer. Zwycięstwo jest dla Szwajcara tym cenniejsze, że po raz pierwszy w historii ich pojedynków pokonał Nadala na korcie ziemnym. W Hamburgu Federer triumfował po raz czwarty.
Dwa tygodnie później Nadal wygrał z Federerem w finale French Open 6:3, 4:6, 6:3, 6:4, przez co odniósł swój trzeci wielkoszlemowy tryumf i ósme zwycięstwo nad Federerem. Szwajcar zrewanżował się jednak Nadalowi, pokonując go w finale Wimbledonu 7:6, 4:6, 7:6, 2:6, 6:2 po zaciętym i wyrównanym meczu. W czwartym secie, przy stanie 5:2 dla Nadala, Hiszpan poprosił o przerwę medyczną, sygnalizując problemy z kolanem. Nie wiadomo, na ile uraz zdecydował o wyniku - Nadal podchodził do swojego serwisu lekko utykając, wyraźnie oszczędzał nogę. Natomiast w trakcie wymian wydawał się w pełni sprawny. W decydującym, piątym secie Szwajcarowi udało się dwa razy przełamać serwis Hiszpana. Nadal obronił dwie piłki meczowe, ale przy trzeciej nie udało mu się minąć atakującego przy siatce Federera, który zakończył finałowy mecz wolejem z forehandu.
Brytyjskie media były zachwycone tym pojedynkiem. Dziennik "Guardian", doceniając postępy Hiszpana w grze napisał: "Prędzej Nadal wygra w Londynie, niż Federer zwycięży na Roland Garros w Paryżu". W historii pojedynków dwóch najlepszych obecnie tenisistów świata prowadził Nadal 8:5.
Niestety, podczas US Open powtórzyła się historia z poprzedniego sezonu. Hiszpana znów dopadły kontuzje i od początku zawodów nie grał na 100 proc. swoich możliwości. Zmagając się z kontuzją kolana, pokonał m.in. Francuza Tsongę i Serba Tipsarevicia (krecz Serba w 3 secie). Jednak Rafael nie wytrzymał trudów turnieju i odpadł w czwartej rundzie, przegrywając w czterech setach (7:6, 4:6, 6:7, 2:6) ze świetnie grającym rodakiem, Davidem Ferrerem. Podczas Masters Series w Madrycie Rafael pokonał Marcosa Baghdatisa z Cypru i Szkota Andy'ego Murraya, ale w ćwierćfinale przegrał 1:6, 2:6 z późniejszym zwycięzcą całego turnieju, Argentyńczykiem Davidem Nalbandianem. W kończącym sezon Masters Cup w Szanghaju Nadal odpadł w półfinale, przegrywając 4:6, 1:6 z Rogerem Federerem.
[edytuj] Sezon 2008
Sezon 2008 Nadal zaczął od występu na kortach twardych w turnieju Chennai Open w Indiach. Dotarł do finału, w którym spotkał się z Michaiłem Jużnym. Przegrał 0:6, 1:6. Rozstawiony z numerem 2 w wielkoszlemowym Australian Open 2008 jako pierwszy tenisista zameldował się w półfinale, pokonując w ćwierćfinale Fina Jarkko Nieminena 7:5, 6:3, 6:1. W półfinale przegrał z Francuzem Jo-Wilfriedem Tsongą 2:6, 3:6, 2:6. W marcu Rafael Nadal bronił tytułu w rozgrywanym na kortach twardych w Indian Wells turnieju z serii Masters. Odpadł w półfinale, przegrywając 3:6, 2:6 z Đokoviciem, późniejszym zwycięzcą całej imprezy. Na przełomie marca i kwietnia Nadal doszedł do finału turnieju Miami. Przegrał 4:6, 2:6 z Rosjaninem Nikołajem Dawydienką.
Trzeci w cyklu a pierwszy turniej Masters Series na nawierzchni ziemnej w Monte Carlo, gdzie Rafa bronił tytułu, został przez niego po raz czwarty wygrany. W półfinale Nadal pokonał swego pogromcę z Miami, Nikołaja Dawydienkę 6:3 6:2, a w finale Rogera Federera 7:5 7:5. Po nieudanym występie w turnieju z serii Masters w Rzymie (Rafa nie obronił tytułu, przegrał już w drugiej rundzie z rodakiem Juanem Carlosem Ferrero) Nadal wystąpił w zawodach na czerwonej mączce w Hamburgu. W półfinale pokonał nr 3 rankingu ATP Serba Novaka Đokovicia a w finale zrewanżował się Rogerowi Federerowi za dotkliwą porażkę sprzed roku, wygrywając 7:5, 6:7, 6:3. Wygrana w Hamburgu to jedenasty w karierze triumf Nadala w turniejach z serii Masters i pierwsza wygrana na kortach am Rothenbaum. Rogers Cup - turniej Masters na kortach twardych w Toronto to dwunaste zwycięstwo hiszpańskiego tenisisty w imprezie tej rangi. W finale pokonał Niemca Nicolasa Kiefera 6:3 6:2.
[edytuj] French Open 2008
W pierwszym spotkaniu w turnieju French Open, Nadal pokonał Brazylijczyka Thomasa Bellucciego 7:5, 6:3, 6:1. W kolejnych meczach pokonał kolejno: Francuza Nicolasa Devildera 6:4, 6:0, 6:1, Fina Jarkko Nieminena 6:1, 6:3, 6:1, Hiszpana Fernando Verdasco 6:1, 6:0, 6:2. W ćwierćfinale Nadal po raz kolejny zagrał ze swoim rodakiem, tym razem z Nicolasem Almagro. Rafael wygrał 6:1, 6:1, 6:1. W półfinale drugi rok z rzędu natrafił na Serba Novaka Đokovicia i pokonał go 6:4, 6:2, 7:6(3). W finale turnieju po raz trzeci spotkał się z Rogerem Federerem. Hiszpan wygrał 6:1, 6:3, 6:0 i odniósł czwarte zwycięstwo na kortach Rolanda Garrosa a tym samym 11 wygraną w 17 spotkaniach ze Szwajcarem. W całym turnieju Nadal stracił zaledwie 41 gemów i ani jednego seta. Ponadto w siedmiu spotkaniach nie odnotował podwójnego błędu serwisowego.
[edytuj] Pierwszy sukces na kortach trawiastych
Po wygranym French Open Hiszpan- w ramach przygotowań do Wimbledonu- wystąpił w rozgrywanym na trawiastych kortach londyńskiego Queens Clubu turnieju The Artois Championships. W całej imprezie Nadal stracił tylko dwa sety, z Japończykiem Nishikorim w trzeciej rundzie i w ćwierćfinale ze świetnie serwującym Chorwatem Ivo Karloviciem. W półfinale Nadal nie dał żadnych szans obrońcy tytułu, Amerykaninowi Andy'emu Roddickowi, pokonując go w dwóch setach 7:5, 6:4. W finale Hiszpan spotkał się z Novakiem Đokoviciem i pokonał Serba 7:6(6), 7:5. Do tej pory Nadal i Đokovic grali ze sobą na trawie dwa razy- pierwszy raz w półfinale Wimbledonu 2007. Oba spotkania wygrał Nadal. Za zwycięstwo w The Artois Championships Rafael dostał 84,5 tys. dolarów i 225 punktów do rankingu ATP. Triumf w Londynie to pierwsza w karierze wygrana Nadala na kortach trawiastych. Rafael to zarazem pierwszy Hiszpan, któremu udało się wygrać na trawie od momentu triumfu Andreasa Gimeno w Eastbourne w 1972 roku i pierwszy tenisista, który wygrał na kortach Rolanda Garrosa i Queens Clubu w jednym sezonie.
[edytuj] Wimbledon 2008
Rafael, rozstawiony z numerem 2, rozpoczął turniej od meczu z Niemcem Andreasem Beckiem. Wygrał 6:4, 6:4, 7:6(0). W drugiej rundzie spotkał się z Łotyszem Ernestsem Gulbisem. Wygrał w czterech setach 5:7, 6:2, 7:6(2), 6:3. W trzeciej rundzie pokonał 7:6(3), 6:2, 6:3 kolejnego Niemca, Nicolasa Kiefera, w czwartej wygrał 6:3, 6:3, 6:1 z Rosjaninem Michaiłem Jużnym. W ćwierćfinale Nadal wyeliminował reprezentanta gospodarzy, rozstawionego z numerem 12 Szkota Andy'ego Murraya 6:3, 6:2, 6:4, a w półfinale wygrał w trzech setach (6:1, 7:6(3), 6:4) z kolejnym Niemcem, Rainerem Schuettlerem. W finale po raz trzeci z rzędu spotkał się z pięciokrotnym triumfatorem Wimbledonu Rogerem Federerem. Nadal wygrał pierwszego seta 6:4. Na początku drugiego seta Federer przełamał serwis Hiszpana i prowadził już 4:1, jednak od tego momentu Nadal wygrał kolejne 5 gemów i całego seta 6:4. Trzeci set toczył się zgodnie z regułą własnego serwisu. W siódmym gemie Rafael prowadził już 40:0 przy serwisie Rogera, ale Szwajcarowi udało się jednak wygrać gema. Przy stanie 5:4 dla Federera, w Londynie zaczął padać deszcz i spotkanie zostało przerwane. Zawodnicy wrócili na kort po 71 minutach. Doszło to tie- breaka, w którym Federer odnotował cztery asy serwisowe. Wygrał seta, wykorzystując trzecią piłkę setową. W tie-breaku czwartego seta Hiszpan prowadził już 5:2 a potem miał dwie piłki meczowe przy stanie 7:6 i 8:7. Żadnej z nich nie wykorzystał, by w końcu przegrać 8:10. W piątym gemie rozstrzygającego seta, przy stanie 2:2 i 40:40 w Londynie znów rozpadał się deszcz i tenisiści byli zmuszeni po raz drugi tego dnia udać się do szatni. Tym razem przerwa trwała mniej, niż 30 minut, więc tenisiści mogli wrócić na kort i kontynuować grę bez pięciominutowej rozgrzewki. W rozstrzygających setach Wimbledonu (trzecim u pań, piątym u panów), przy stanie 6:6 nie dochodzi do tie-breaka. Zawodnicy grają do momentu, gdy któryś będzie prowadził różnicą dwóch gemów. Tak jest też na Australian Open i French Open. Wyjątek to turniej US Open, gdzie tie-breaki są rozgrywane także w decydujących setach.
Kluczowe okazało się przełamanie serwisu Szwajcara w 15 gemie. Rafael Nadal wyszedł na prowadzenie 8:7 i swoim gemem serwisowym zakończył spotkanie przy czwartej piłce meczowej. Hiszpan z radości upadł na kort a gdy chwilę później podawał rękę Szwajcarowi, dziękując mu za spotkanie, płakał. Mecz trwał 4 godz. 48 min. Nadal przerwał serię 65. wygranych przez Federera meczów na kortach trawiastych i odebrał mu szansę na pobicie rekordu ilości wygranych z rzędu finałów Wimbledonu. W erze open nikomu nie udało się tu wygrać więcej, niż 5 razy z rzędu (ostatnim, który tego dokonał, jest tenisista szwedzki Björn Borg. Swoim zwycięstwem Rafael Nadal obalił wielokrotnie powtarzany w mediach przesąd: "kto wygrywa na kortach Queens Clubu, nie wygrywa Wimbledonu". Słowa te były często wypowiadane w kontekście amerykańskiego tenisisty Andy'ego Roddicka, który triumfował na kortach Queens Clubu czterokrotnie, ale ani razu nie wygrał Wimbledonu.
Brytyjskie media były zachwycone pojedynkiem Nadala i Federera. Dziennik The Guardian opisał transformację Nadala, który zmienił się z "króla mączki" na "władcę trawy" a finałowy pojedynek z Federerem określił mianem "finału finałów". The Times napisał, że finał Wimbledonu 2008 to "najwspanialszy mecz ze wszystkich kiedykolwiek rozgrywanych pojedynków tenisowych" a Daily Telegraph określił spotkanie Nadala z Federerem jako "najlepszy finał w historii". Słów uznania nie szczędził najlepszy polski tenisista w historii, Wojciech Fibak. - Tylko wcześniejsze pojedynki Agassiego z Samprasem były tak wspaniałe. Może nawet niedzielny mecz Nadala z Federerem był lepszy. Jestem pod wrażeniem tego chłopaka z Hiszpanii. Nie jest wcale tak, jak mówią niektórzy, że wszystko to zasługa mięśni. Nadal wytrzymał dzięki psychice, wytrzymałości - twierdzi Fibak. Za wygrany finał Nadal dostał 750 tys. funtów oraz 1000 punktów do rankingu ATP
[edytuj] Sezon na kortach twardych
Po rozpoczęciu sezonu na północnoamerykańskich kortach twardych Nadal znów zaimponował grą wygrywając Rogers Cup w Toronto (wygrana z Nicolasem Kieferem 6-3, 6-2) i dochodząc do półfinału turnieju w Cincinnati (przegrana z Đokoviciem 1-6, 5-7). Te wyniki w połączeniu ze słabszą grą Federera spowodowały, że od 18 sierpnia 2008 Rafael Nadal, po 160 tygodniach przebywania na drugim miejscu rankingu ATP, objął rządy w męskim tenisie stając się nowym numerem 1. Nadal w wielkim stylu wygrał również turniej tenisowy na twardych kortach podczas Olimpiady w Pekinie, pokonując w finale Chilijczyka Fernando Gonzaleza. Tym samym powiększył liczbę swoich trofeów o złoty medal olimpijski i dodatkowe 500 punktów do rankingu ATP. W ostatnim turnieju wielkoszlemowym US Open Nadal był postrzegany po raz pierwszy jako kandydat do zwycięstwa. W pierwszych rundach Nadal szedł jak burza, wygrywając bez straty seta kolejne pojedynki z Niemcem Bjornem Phau, Amerykaninem De Heartem oraz Serbem Viktorem Troickim. W 1/8 finału stoczył jednak bardzo zacięty mecz z Amerykaninem Samem Querreyem (6-2, 5-7, 7-6, 6-3), a w 1/4 finału z kolejnym Amerykaninem Mardym Fishem (3-6, 6-1, 6-2, 6-4). W półfinale Nadal nieoczekiwanie przegrał dwa pierwsze sety ze świetnie serwującym Szkotem Andy Murrayem 2-6, 6-7 (5). W trzecim secie przy prowadzeniu 3-2 dla Nadala mecz musiał zostać przerwany ze względu na zbliżający się tropikalną burzę. Następnego dnia tenisiści dokończyli mecz. Nadal wygrał trzeciego seta 6-4 i w czwartym przełamał Szkota na 3-1. Ostatecznie jednak przegrał tę partię 4-6 po dramatycznym i stojącym na bardzo wysokim poziomie meczu. Mimo porażki Nadal może uznać swoje występy w turniejach wielkoszlemowych sezonu 2008 za bardzo udane. Wygrał turniej Rolanda Garrosa i Wimbledon, a w Australian Open i US Open dochodził do półfinału.
[edytuj] Największe sukcesy
- 81 wygranych pojedynków z rzędu na kortach ziemnych(rekord) - od kwietnia 2005 do maja 2007. Rekordową passę przerwał dopiero 20 maja 2007 w finale turnieju Masters Series w Hamburgu nr 1 rankingu ATP Roger Federer. Poprzedni rekord (59 wygranych pojedynków) należał do Argentyńczyka Guillermo Vilas. Tym samym Nadal stał się tenisistą, który wygrał nieprzerwanie najwięcej w historii pojedynków na nawierzchni ziemnej. Pobił również inny dotychczasowy rekord John McEnroe który wygrywał 79 na tej samej dowolnej nawierzchni.
- Nadal wygrał czwarty raz z rzędu Roland Garros, wyrównując rekord zwycięstw French Open pod rząd Ery Open Borga. Hiszpan nie poniósł jeszcze porażki na paryskich kortach. Od 2005 roku wygrał tu 28 pojedynków.
- Jako pierwszy Hiszpan od 42 lat triumfował na kortach Wimbledonu. Ostatnim, który tego dokonał, był Manolo Santana w 1966 roku.
- Pierwszy tenisista od 1980 roku, a trzeci w Erze Open (po Laverze i Borgu), który triumfował w jednym roku w turniejach French Open i Wimbledonie.
- Nadal pozostaje wciąż niepokonany w swej karierze w meczach na kortach ziemnych do trzech wygranych setów. Jak dotychczas wygrał 41 takich pojedynków (stan z lipca 2008).
- Od maja do sierpnia 2008 roku Hiszpan zanotował swoją rekordową serię 32 kolejnych zwycięskich meczów. Ta passa obejmuje wygrane 5 turniejów na 3 różnych nawierzchniach (m. in. Roland Garros, Wimbledon i Rogers Cup). To jedna z najdłuższych serii zwycięstw w ostatnich latach. W ciągu ostatnich 20 lat tylko Roger Federer(41 i 35) oraz Thomas Muster(35) mogą poszczycić się dłuższymi passami.
- Złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku
[edytuj] Finały w turniejach wielkoszlemowych w grze pojedynczej
[edytuj] Mistrz
| Rok | Turniej | Finalista | Wynik |
| 2005 |  French Open |
 Mariano Puerta |
6:7, 6:3, 6:1, 7:5 |
| 2006 | French Open |
 Roger Federer |
1:6, 6:1, 6:4, 7:6 |
| 2007 | French Open |
Roger Federer |
6:3, 4:6, 6:3, 6:4 |
| 2008 | French Open |
Roger Federer |
6:1, 6:3, 6:0 |
| 2008 |  Wimbledon |
Roger Federer |
6:4, 6:4, 6:7, 6:7, 9:7 |
[edytuj] Finalista
| Rok | Turniej | Mistrz | Wynik |
| 2006 | Wimbledon |
Roger Federer |
6:0, 7:6, 6:7, 6:3 |
| 2007 | Wimbledon |
Roger Federer |
7:6, 4:6, 7:6, 2:6, 6:2 |
[edytuj] Finały w turniejach ATP w grze pojedynczej
[edytuj] Mistrz
| Legenda | |
| Wielki szlem | 5 |
| Masters Cup | 0 |
| ATP Masters Series | 12 |
| ATP Tour | 13 |
[edytuj] Finalista
| Legenda | |
| Wielki szlem | 2 |
| Masters Cup | 0 |
| ATP Masters Series | 4 |
| ATP Tour | 2 |
| Lp. | Data | Turniej | Mistrz | Wynik |
| 1. | 12 stycznia 2004 |  Auckland |
 Dominik Hrbatý |
4:6, 6:2, 7:5 |
| 2. | 3 kwietnia 2005 |  Miami |
Roger Federer |
2:6, 6:7, 7:6, 6:3, 6:1 |
| 3. | 9 lipca 2006 | Wimbledon, Londyn |
Roger Federer |
6:0, 7:6, 6:7, 6:3 |
| 4. | 20 maja 2007 |  Hamburg |
Roger Federer |
2:6, 6:2, 6:0 |
| 5. | 8 lipca 2007 | Wimbledon, Londyn |
Roger Federer |
7:6, 4:6, 7:6, 2:6, 6:2 |
| 6. | 4 listopada 2007 | Paryż |
David Nalbandian |
6:4, 6:0 |
| 7. | 6 stycznia 2008 |  Chennai |
 Michaił Jużnyj |
6:0, 6:1 |
| 8. | 6 kwietnia 2008 | Miami |
Nikołaj Dawydienko |
6:4, 6:2 |
[edytuj] Finały w turniejach ATP w grze podwójnej
[edytuj] Mistrz
| Legenda | |
| Wielki szlem | 0 |
| Masters Cup | 0 |
| ATP Masters Series | 1 |
| ATP Tour | 3 |
| Lp. | Data | Turniej | Partner | Finaliści | Wynik |
| 1. | 21 września 2003 |  Umag |
Álex López Morón |
Todd Perry Thomas Shimada |
6:1, 6:3 |
| 2. | 5 stycznia 2004 | Chennai |
Tommy Robredo |
 Jonathan Erlich Andy Ram |
7:6, 4:6, 6:3 |
| 3. | 3 stycznia 2005 |  Doha |
Albert Costa |
 Andrei Pavel Michaił Jużnyj |
6:3, 4:6, 6:3 |
| 4. | 27 kwietnia 2008 |  Monte Carlo |
Tommy Robredo |
Mahesh Bhupathi Mark Knowles |
6:3, 6:3 |
[edytuj] Finalista
| Legenda | |
| Wielki szlem | 0 |
| Masters Cup | 0 |
| ATP Masters Series | 0 |
| ATP Tour | 3 |
| Lp. | Data | Turniej | Partner | Mistrzowie | Wynik |
| 1. | 18 kwietnia 2005 | Barcelona |
Feliciano López |
Leander Paes Nenad Zimonjić |
6:3, 6:3 |
| 2. | 8 stycznia 2007 | Chennai |
Tomeu Salvà |
.svg.html){kind=small} Xavier Malisse Dick Norman |
7:6, 7:6 |
| 3. | 30 kwietnia 2007 | Barcelona |
Tomeu Salvà |
Andrei Pavel Alexander Waske |
6:3, 7:6 |
[edytuj] Osiągnięcia w całej karierze
| Turniej | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | Wygrane turnieje | Bilans w karierze | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wielki Szlem | ||||||||||||
| Australian Open |
– | – | 3R | 4R | – | QF | SF | 0 / 4 | 14-4 | |||
| French Open |
– | – | – | W | W | W | W | 4 / 4 | 28-0 | |||
| Wimbledon |
– | 3R | – | 2R | F | F | W | 1 / 5 | 22-4 | |||
| US Open |
– | 2R | 2R | 3R | QF | 4R | SF | 0 / 6 | 16-6 | |||
| Wygrane turnieje | 0 / 0 | 0 / 2 | 0 / 2 | 1 / 4 | 1 / 3 | 1 / 4 | 1 / 2 | 3 / 14 | N/D | |||
| Bilans spotkań | 0-0 | 3-2 | 3-2 | 13-3 | 17-2 | 20-3 | 12-1 | N/D | 61-13 | |||
| Mistrzostwa kończące rok | ||||||||||||
 Tennis Masters Cup |
– | – | – | – | SF | SF | 0 / 2 | 4–4 | ||||
| ATP Masters Series | ||||||||||||
| Indian Wells |
– | – | 3R | – | SF | W | SF | 1 / 4 | 16-3 | |||
| Miami |
– | – | 4R | F | 2R | QF | F | 0 / 5 | 14–5 | |||
| Monte Carlo |
– | 3R | – | W | W | W | W | 4 / 5 | 24-1 | |||
 Rzym |
– | – | – | W | W | W | 2R | 3 / 4 | 17-1 | |||
| Hamburg |
– | 3R | – | – | – | F | W | 1 / 3 | 11–2 | |||
 Kanada |
– | – | 1R | W | 3R | SF | W | 2 / 5 | 16-3 | |||
| Cincinnati |
– | – | 1R | 1R | QF | 2R | SF | 0 / 5 | 6–5 | |||
| Madryt |
– | 1R | 2R | W | QF | QF | 1 / 5 | 10-4 | ||||
| Paryż |
– | LQ | – | – | – | F | 0 / 1 | 4–1 | ||||
| Rozegrane turnieje ATP | 1 | 11 | 18 | 21 | 16 | 18 | 13 | N/D | 97 | |||
| Finały w turniejach ATP | 0 | 0 | 2 | 12 | 6 | 9 | 9 | N/D | 37 | |||
| Wygrane turnieje ATP | 0 | 0 | 1 | 11 | 5 | 6 | 7 | N/D | 29 | |||
| Bilans spotkań na nawierzchni twardej | 0–0 | 1–2 | 14-10 | 28-6 | 25-10 | 31-12 | 41-8 | N/D | 135-47 | |||
| Bilans spotkań na nawierzchni ziemnej | 1–1 | 11-6 | 14-3 | 50-2 | 26-0 | 31-1 | 22-1 | N/D | ||||