Sudety Środkowe

Brak wersji przejrzanej

Sudety Środkowe
Broumovska vrchovina, część Sudetów Środkowych
Zasięg regionu w obrębie Polski
Megaregion	Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja	Masyw Czeski
Podprowincja	Sudety z Przedgórzem Sudeckim
Makroregion	Sudety Środkowe
Zajmowane jednostki administracyjne	Polska: woj. dolnośląskie Czechy: kraj hradecki

Sudety Środkowe (332.4-5) (cz. Orlická oblast, Střední Sudety, Středosudetská oblast) – pasma górskie w południowo-zachodniej Polsce i w północnych Czechach, w środkowej części Sudetów, będące częścią prowincji Masywu Czeskiego.

[edytuj] Położenie

Sudety Środkowe rozciągają się na pograniczu Czech i Polski od Bramy Lubawskiej i rzeki Bobru na zachodzie po Przełęcz Kłodzką i Rów Górnej Nysy na wschodzie. W południowej części przecięte są w poprzek granicą państwową dzielącą Góry Kamienne, Stołowe i Orlickie na część czeską i polską. Większa część Gór Stołowych i Orlickich oraz mniejsza część Gór Bystrzyckich i Kamiennych leży po czeskiej stronie. Po Polskiej stronie Sudety Środkowe zajmują powierzchnię 2100 km². Czeska część Gór Stołowych nosi nazwę Broumovska vrchovina, Gór Orlickich – Orlické hory, część Pogórza Orlickiego – Podorlicka pahorkatina.

[edytuj] Podział mezoregionalny

W skład Sudetów Środkowych wchodzą: Brama Lubawska, Góry Kamienne, Góry Wałbrzyskie, Pogórze Wałbrzyskie (zwane też Bolkowsko-Wałbrzyskie), Góry Sowie, Obniżenie Noworudzkie, Góry Bardzkie, Kotlina Broumovska, Góry Stołowe, Góry Bystrzyckie, Góry Orlickie, Pogórze Orlickie, Obniżenie Ścinawki, Wzgórza Włodzickie, Wzgórza Ścinawskie, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie, Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, której środkiem płynie Nysa Kłodzka.

[edytuj] Historia geologiczna

Najstarsze osady, występujące w Górach Sowich, zostały silnie zmetamorfizowane, prawdopodobnie jeszcze w prekambrze. Później powstały morskie osady budujące dzisiaj Góry Bardzkie i północną część Kotliny Kłodzkiej. Sudety Środkowe zostały wypiętrzone we wczesnym paleozoiku podczas fałdowania kaledońskiego. Wypiętrzenie to poprzedziła metamorfoza wcześniej powstałych skał. Po tej orogenezie następowało zrównywanie reliefu i sedymentacja nowych osadów, która następowała aż do najniższego karbonu. Kolejne fałdowanie, które wpłynęło na ukształtowanie, to orogeneza hercyńska, w późnym paleozoiku. Później przez ok. 200 milionów lat góry były niszczone przez czynniki zewnętrzne. Równocześnie w obniżeniach następowała sedymentacja grubych warstw skał osadowych i wulkanicznych w warunkach lądowych, w czasie karbonu, permu oraz dolnego triasu. Są to piaskowce, zlepieńce i łupki z wkładkami węgla, powstałe w warunkach klimatu gorącego i wilgotnego (karbon), piaskowce, łupki zlepieńce z wkładkami wapieni, powstałe w warunkach pustynnych i odznaczające się czerwoną barwą (perm) oraz również pustynne – czerwone piaskowce triasowe. W ciągu środkowego i górnego triasu, jury oraz dolnej kredy następowało niszczenie wcześniej powstałych skał. W wyniku działania erozji Sudety zostały niemal całkowicie zrównane. W górnej kredzie nastąpiła transgresja morska, która objęła środkową część Masywu Czeskiego i wcisnęła się w nieckę Sudetów Środkowych. Duża część Sudetów Środkowych została pokryta grubą warstwą osadów piaszczystych. Nie byłoby Sudetów Środkowych, gdyby nie kolejna orogenezy alpejskiej w trzeciorzędzie podczas której, sztywne i grube warstwy skorupy ziemskiej nie zostały sfałdowane, lecz potrzaskane na kilkanaście części, z których każda została wypiętrzona na różną wysokość wzdłuż wielkich o ponad 1000 metrowych uskoków. W ten sposób powstały góry blokowo-zrębowe, składające się z bloków oddzielonych od siebie uskokami i rozległymi kotlinami. Górnokredowa płyta piaskowcowa została dyslokowana, a jej północno-zachodnia część uległa wypiętrzeniu tworząc Góry Stołowe zbudowane z piaskowców oraz rów Górnej Nysy, zbudowany z piaskowców, zlepieńców i łupków. Mniejsze fragmenty płyty występują w Górach Bystrzyckich, gdzie znajdują się na różnych wysokościach. Podczas orogenezy alpejskiej nie zostało wydźwignięte Przedgórze Sudeckie, które jest teraz rozległym, oddzielonym od Sudetów, pofałdowanym obszarem, przykrytym w plejstocenie osadami lodowcowymi, głównie glinami i lessami, a w dolinach dawnych rzek piaskami i żwirami. W czasie orogenezy alpejskiej nasiliły się zjawiska wulkaniczne, które trwały aż do czwartorzędu. Ich pozostałością są magmowe wylewy bazaltowe – skały wylewne. Po zakończeniu orogenezy alpejskiej w całych Sudetach nastał proces erozyjnego niszczenia gór przez czynniki zewnętrzne – wietrzenie (erozja rzeczna) i sedymentacja osadów rzecznych, lodowcowych (przyniesionych przez lodowce skandynawskie) oraz eolicznych (naniesionych przez wiatr na przedpolu lodowca) w epoce lodowcowej.

[edytuj] Budowa geologiczna

Góry Stołowe – forma skalna z piaskowca ciosowego na Szczelińcu Wielkim

Sudety Środkowe to typowe góry zrębowe, pod względem geologicznym przedstawiają strukturę nieckowatą, której oś przebiega równolegle do głównego kierunku zrębu sudeckiego (z północnego zachodu na południowy wschód). Na obrzeżach niecki od północy znajduje się gnejsowa kra sowiogórska Gór Sowich, a od południa masywy Gór Orlickich i Bystrzyckich zbudowane z prekambryjskich skał metamorficznych, głównie łupków i gnejsów z małym obszarem granitowej intruzji w okolicach Kudowy. Nieckę wypełniają warstwy dewońskie, karbońskie i permskie. Na dnie niecki występują, mało odporne warstwy karbońskie (z wkładkami węgla kamiennego), które wyłaniają się na jej brzegach tworząc obniżenia śródgórskie Bramy Lubawskiej i Obniżenia Noworudzkiego. W permie powstały wylewne intruzje magmowe: żyłowe, warstwowe i gniazdowe, z których powstały porfiry, budujące wzniesienia Gór Wałbrzyskich i Kamiennych. Na południe i wschód od nich leży kilkusetmetrowa płyta piaskowców górnokredowych, budująca Góry Stołowe. Południowo-wschodnią część rowu tektonicznego Nysy Kłodzkiej wypełniają zwięzłe skały osadowe – piaskowce, zlepieńce i łupki. We wschodniej części pojawiają się ścięte uskokami, hercyńskie struktury fałdowe Gór Bardzkich zbudowane ze zwięzłych skał osadowych poprzecinanych prostopadłymi uskokami do głównego kierunku rozciągłości. Wygląd Sudetów Środkowych jest wynikiem długotrwałych procesów górotwórczych i denudacyjnych, kiedy to góry były wypiętrzane a następnie niszczone. Różnorodne skały różnego wieku tworzącą tzw. mozaikową budowę geologiczną.

[edytuj] Rzeźba

Jest to obszar gór średnich o budowie zrębowej. Składają się z wielu grup i pasm górskich, które poprzecinane są dolinami rzek oraz kotlinami śródgórskimi i przełęczami. Przeważają tu długie grzbiety o łagodnych stokach i płaskich wierzchowinach, ponad nimi wznoszą się łagodne kopuły szczytów. W większości pasm górskich zbocza południowe są dość łagodne, natomiast północne są bardziej strome. Uwaga ta nie dotyczy Gór Stołowych, których stoliwo opada stromymi ścianami ze wszystkich stron, oraz wzniesień Gór Kamiennych i Wałbrzyskich, zbudowanych ze skał wulkanicznych. W trzeciorzędzie w wyniku dyslokacji wytworzyło się zapadlisko zwane Rowem Górnej Nysy, które dało początek Kotlinie Kłodzkiej, Sudety Środkowe są niższe od Sudetów Zachodnich i Wschodnich. Tylko w niewielu miejscach przekraczają wysokość 1000 m.

[edytuj] Krajobraz

Wzgórza Włodzickie, krajobraz z okolic Nowej Rudy

Kontrast między stromymi stokami i łagodnymi grzbietami jest typowym elementem krajobrazu Sudetów Środkowych. Obok pasm górskich występują rozległe kotliny otoczone ze wszystkich stron górami. Odwadniające je rzeki przebijają się przez góry głębokimi przełomami. Budowa geologiczna i długa przeszłość. wykształciła różne typy krajobrazów i form terenu od rozległych masywów górskich, po kopulaste, wzniesienia i stożki powulkaniczne, strome ściany skalne, duże kotliny śródgórskie i liczne przełęcze. Sudety Środkowe są najniższą częścią Sudetów. Najwyższym ich szczytem jest Wielka Desztna 1115 m n.p.m. w Górach Orlickich oraz Wielka Sowa 1015 m n.p.m. w Górach Sowich, poziom powyżej 900 m n.p.m. osiągają wzniesienia w, Górach Stołowych i Kamiennych. W Górach Wałbrzyskich tylko szczyty Chełmca i Borowej przekraczają 800 m n.p.m., Góry Bardzkie są znacznie niższe a ich szczyty wznoszą się nieco ponad 700 m n.p.m. Charakterystyczny dla Sudetów Środkowych jest Uskok Śródsudecki i Niecka Śródsudecka, w której w wytworzył się węgiel kamienny. Powstały one w wyniku fałdowań hercyńskich, które podzieliły dawny masyw kaledoński. Takie zjawisko nie wystąpiło ani w Sudetach Wschodnich ani w Zachodnich. Sudety Środkowe są bardzo zróżnicowane pod względem nie tylko wysokości ale też pod względem rzeźby i budowy geologicznej. Znajdują się tutaj jedyne w Europie góry płytowe jakimi są Góry Stołowe, najstarsze góry w Polsce – Góry Sowie – zbudowane z archaicznych gnejsów, a także Góry Kamienne, których ostre szczyty zbudowane są z powulkanicznych bazaltów. Góry porośnięte są za wyjątkiem Gór Stołowych razem z partiami szczytowymi lasem świerkowym, z rzadko występującymi naturalnymi buczyna mi i cisami. Punkty widokowe mieszczą się na wieżach widokowych, na skałkach, polanach szczytowych lub zboczach. W Górach Stołowych wyniesione płyty skalne nie są w zasadzie zarośnięte, dzięki czemu są one świetnym naturalnym tarasem widokowym na całe Sudety od Karkonoszy po Sudety Wschodnie.

Doliny śródgórskie są w znacznym stopniu zurbanizowane i gęsto zaludnione

[edytuj] Klimat

Klimat Sudetów Środkowych kształtowany jest przez morskie masy powietrza mimo niedużych wysokości określa się jako umiarkowany, środkowoeuropejski, górski z wpływami oceanicznymi. Jest surowy a opady wysokie. Temperatura obniża się wraz z wysokością, ale rosną opady gwarantuje to dobre warunki śniegowe zimą. Zima jest surowa i śnieżna. W kotlinach górskich i niższych partiach oraz na pogórzu, średnie temperatury są wyższe a klimat ciepły i wilgotny. Typowo górski klimat występuje tylko w szczytowych partiach gór. Występują tu typowe piętra klimatyczne. Najwięcej śniegu zimą, jest w Górach Orlickich i Bystrzyckich (w Zieleńcu), oraz w wyższych partiach Gór Sowich i Kamiennych. Zachmurzenie: średnie występuje w okresie jesienno-zimowym, najmniejsze w lecie. Opadom często towarzyszą gwałtowne burze z wyładowaniami. Zachmurzenie: średnie występuje w okresie jesienno-zimowym, najmniejsze w lecie.

Lilia złotogłów, roślina pod ochroną ścisłą

maksimum termiczne: lipiec-wrzesień, średnia temperatura ok. 16°C
minimum termiczne: styczeń-luty, średnia temperatura powietrza ok. -6°C
średnia temperatura roczna w piętrze 400-500 m oscyluje w granicach 7°C
czas trwania zimy: 14-16 tyg.
okres wegetacyjny:
- w kotlinach rozpoczyna się w drugiej dekadzie kwietnia i trwa ok. 210 dni.
- w szczytowych partiach pod koniec kwietnia i trwa ok. 170 dni
lato termiczne:
- w kotlinach ok. 8 tyg.
- w partiach szczytowych ok. 6 tyg.
opady roczne:
- w kotlinach 750-850 mm
- w górach ponad 1000 mm
- maksimum opadowe: lipiec
- minimum opadowe: luty
wpływ wysokości na temperaturę
- na każde 100 m wzniesienia temperatura w piętrze górskim średnio obniża się o ok. 0,5-1,0°C
zaleganie śniegu:
- w partiach szczytowych do 100 dni (na zalesionych stokach północnych do początku maja)
- w kotlinach do 50 dni
dominujące wiatry: południowo-zachodnie w szczytowych partiach przeważają wiatry zachodnie.

[edytuj] Flora i fauna

Wielka Sowa, zniszczenia ekologiczne lasu

Wysokie opady, umiarkowane średnie temperatury roczne, specyficzne położenie oraz wysokość względna terenu tworzą specyficzne warunki dla flory fauny. Surowy, wilgotny i zimny klimat górski ma wpływ na wysokość pięter roślinnych. W Sudetach górna granica lasu znajduje się ponad 200 m niżej niż w Karpatach. Roślinność układa się piętrowo. Na nizinach występuje typowy las nizinny mieszany oraz tereny uprawne regiel dolny i regiel górny porasta monokultura świerka (niegdyś rosły tu głównie buczyny i lasy jodłowo-bukowe). Region, cechuje znaczny stopień degradacji środowiska przyrodniczego, przede wszystkim lasów. Przyroda ożywiona Sudetów została silnie przekształcona antropogenicznie pod wpływem działalności człowieka. Tym niemniej zachowały się fragmenty naturalnych zbiorowisk roślinnych, które podlegają ochronie rezerwatowej. Do najcenniejszych zalicza się torfowiska, których największe zespoły znajdują się w Górach Stołowych i Bystrzyckich. Klęska ekologiczna zniszczyła w szczytowych partiach lasy Gór Sowich i Stołowych. Świat zwierzęcy gór i dolin jest bardzo bogaty, reprezentują go: ssaki, ptaki, płazy, gady, mięczaki, owady i ryby. Pojawienie się niektórych gatunków oraz zwiększenie populacji związane jest z odtwarzaniem się całych ekosystemów, w którego biocenozach dominują owady i małe ssaki. Masowo występują w tutejszych lasach małe drapieżniki. W sztolniach, szczelinach skalnych i wyrobiskach kamieniołomów gnieżdżą się nietoperze. Dobrze zaadaptował się korsykański baran górski – muflon w Górach Bardzkich i Sowich. W Sudetach Środkowych występuje duża liczba gatunków roślin i zwierząt pod ścisłą ochroną gatunkową lub ujętych w Czerwonych Księgach gatunków zagrożonych. W celu ochrony mało zniekształconych ekosystemów lub zagrożonych i rzadkich gatunków, oraz szczególnie cennych składników środowiska należących do przyrody nieożywionej w różnych częściach Sudetów Środkowych utworzono rezerwaty przyrody chronionej i parki krajobrazowe.

[edytuj] Obszary chronione

[edytuj] Parki narodowe

Galeria skalna w rezerwacie Szczeliniec Wielki

Park Narodowy Gór Stołowych, Park Narodowy Adršspasko-Teplickié Skalý

[edytuj] Parki Krajobrazowe

Park Krajobrazowy Gór Sowich, Park Krajobrazowy Sudetów Wałbrzyskich, Książański Park Krajobrazowy.

[edytuj] Rezerwaty

Góry Stołowe: Błędne Skały, Wielkie Torfowisko Batorowskie, Szczeliniec Wielki, torfowisko Niknąca Łąka, Wrota Pośny
Góry Sowie: Bukowa Kalenica.
Góry Bystrzyckie: Torfowisko pod Zieleńcem.
Góry Wałbrzyskie: Góra Choina, Jeziorko Daisy, Przełomy pod Książem.
Góry Kamienne: Kruczy Kamień, Głazy Krasnoludków.
Góry Bardzkie: Cisowa Góra, Cisy.

[edytuj] Wody

[edytuj] Wododział

Grzbietem Sudetów Środkowych biegnie granica wododziału między zlewiskiem Morza Bałtyckiego i Północnego wody z północnych stoków spływają do Bałtyku a z południowych do Morza Północnego. Wody licznych wypływających stąd rzek zasilają dwa morza. Składają się one na dopływy dwóch głównych rzek – Odry (Morze Bałtyckie)i Łaby (Morze Północne).

[edytuj] Ważniejsze rzeki

Największymi rzekami Sudetów Środkowych są Nysa Kłodzka, Bóbr, oraz Opava.

[edytuj] Mniejsze ważne rzeki i potoki

Kamienna, Nysa Szalona (dopływ Kaczawy), Strzegomka (dopływ Bystrzycy), Ścinawka, Bystrzyca Dusznicka (dopływ Nysy Kłodzkiej), Dzika Orlica, Zadrna, Pełcznica (dopływ Strzegomki).

[edytuj] Główne dopływy Odry

Z Sudetów Środkowych Odrę zasilają rzeki: Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Bóbr.

[edytuj] Główne dopływy Łaby

Łabę zasilają rzeki: Upa, Metuje i Orlica (powstała z połączenia Dzikiej i Cichej Orlicy).

[edytuj] Ważniejsze przełomy

Jezioro powstałe w zalanym kamieniołomie koło Adrszpachu

Zaporowe Jezioro Bystrzyckie i przełom Bystrzycy

Rzeki Sudetów Środkowych szukając łatwiejszych dróg do ujść rzeźbiły swoje koryto w łatwo poddających się erozji skały skałach osadowych. Wykorzystywały również pęknięcia i naturalne przestrzenie pomiędzy pasmami górskimi jak przełęcze. W ten sposób z biegiem tysięcy lat powstały malownicze przełomy rzeczne, spośród których najbardziej znane są:

przełom Nysy Kłodzkiej przez Góry Bardzkie,
przełom Ścinawki przez Góry Kamienne,
przełom Włodzicy przez Wzgórza Włodzickie,
przełom Bystrzycy przez Góry Sowie,
przełom Bystrzycy Dusznickiej (Piekielna Dolina) między Szczytną i Polanicą-Zdrój.

[edytuj] Zbiorniki naturalne

Jeziorka naturalne z wodami stojącym występują na torfowiskach wysokich w Górach Bystrzyckich, na torfowiskach w Górach Stołowych.

[edytuj] Zbiorniki sztuczne

Zbiorniki sztuczne są to przede wszystkim zbiorniki retencyjne. Pod koniec XIX i na początku XX w. zaczęto budować zbiorniki retencyjne na głównych rzekach sudeckich. Celem ich budowy było uregulowanie i opanowanie łatwo wzbierających rzek górskich. Później zaczęto budować zbiorniki także dla potrzeb przemysłu i jako zbiorniki wody pitnej. Z czasem zbiorniki zaczęto wykorzystywać w celach rekreacyjnych.

na Bystrzycy – Jezioro Bystrzyckie i zalew w Mietkowie.
na Bobrze – Zbiornik Bukówka
na Strzegomce – zalew w Dobromierzu
na Nysie Kłodzkiej – Jezioro Otmuchowskie
na potoku Brzęczek – Zbiornik Sudety w Bielawie
na Metuji – zbiornik Rozkosz w okolicach Náchodu
na niewielkim cieku wodnym – zbiornik retencyjny na Równinie Świdnickiej koło Mokrzeszowa
na Cerwenohorskym Potoku – Zalew Radkowski w Radkowie u podnóża Gór Stołowych

Na górę strony

[edytuj] Przejścia graniczne

Sudety Środkowe graniczą z Czechami granica państwowa przechodzi górami w związku z uwarunkowaniami naturalnymi obok głównych przejść granicznych jest tu duża ilość przejść lokalnych i turystycznych.

kolejowe: Międzylesie, Mieroszów, Lubawka
osobowo towarowe: Boboszów, Kudowa
osobowe: Tłumaczów, Lubawka, Golińsk
turystyczne: Kamieńczyk, Niemojów, Mostowice, Zieleniec, Duszniki-Zdrój, Brzozowiec, Czermna, Ostra Góra, Radków, Głuszyca Górna, Łączna, Okrzeszyn

[edytuj] Komunikacja

Sieć komunikacyjna jest dobrze rozwinięta, co stworzyło dogodne warunki dla rozwoju gospodarczo-przemysłowego regionu i rozwoju turystyki. Przez Sudety Środkowe przechodzą cztery drogi krajowe, w tym trzy o statusie europejskim, oraz dobrze rozwinięta sieć dróg wojewódzkich i lokalnych. Przez Sudety prowadzi też kilka szlaków kolejowych o znaczeniu międzynarodowym i lokalnym, choć kilka z nich pod koniec XX w. zostało wyłączonych z eksploatacji.

[edytuj] Sieć drogowa

drogi krajowe

nr 5 E65 – do przejścia granicznego Lubawka
nr 8 E67 – do przejścia granicznego Kudowa-Zdrój
nr 35 – do przejścia granicznego Golińsk
nr 33 – od drogi krajowej nr 5 E65 w Kłodzku – do przejścia granicznego Boboszów

drogi wojewódzkie

nr 382 – od drogi krajowej nr 8 w Ząbkowicach Śląskich do drogi wojewódzkiej nr 374 w Stanowicach
nr 389 – od drogi krajowej nr 8 na Przełęczy Polskie Wrota do drogi krajowej nr 33 w Międzylesiu
nr 388 – od drogi krajowej nr 33 w Bystrzycy Kłodzkiej – do drogi wojewódzkiej nr 387 w Ratnie Dolnym.
nr 387 – od drogi krajowej nr 8 w Kudowie-Zdroju – do drogi wojewódzkiej nr 385 w Ścinawce Górnej
nr 384 – od drogi wojewódzkiej nr 385 w Wolibórzu do drogi krajowej nr 8 i nr 39 w Łagiewnikach
nr 385 – od drogi krajowej nr 8 w Jaczowicach do przejścia granicznego Tłumaczów
nr 381 – od drogi krajowej nr 35 w Wałbrzychu – do drogi krajowej nr 8 w Kłodzku
nr 383 – od drogi wojewódzkiej nr 382 w Dzierżoniowie do drogi wojewódzkiej nr 381 w Głuszycy
nr 376 – od drogi krajowej nr 35 w Wałbrzychu do drogi wojewódzkiej nr 367 w Jabłowie
nr 375 – od drogi krajowej krajowej nr 5 w Dobromierzu do drogi wojewódzkiej nr 367 w Wałbrzychu
nr 374 – droga wojewódzka łącząca Jawor z drogą drogą krajową nr 35 w Świebodzicach.
nr 367 – od drogi krajowej krajowej nr 5 w Kamiennej Górze do drogi krajowej nr 35 w Wałbrzychu
nr 380 – od drogi krajowej krajowej nr 35 w Unisławiu Śląskim do drogi wojewódzkiej nr 381 w Głuszycy
nr 386 – od drogi wojewódzkiej nr 381 w Gorzuchowie do drogi wojewódzkiej nr 387 w Ścinawce Średniej

Parowóz Ty-45, takie parowozy obsługiwały śródsudeckie szlaki

nr 379 – od drogi wojewódzkiej nr 382 w Świdnicy do drogi wojewódzkiej nr 381 w Wałbrzychu

[edytuj] Szlaki kolejowe

Wrocław – Międzylesie – szlak o znaczeniu międzynarodowym
Wrocław – Kudowa – szlak o znaczeniu międzynarodowym
Kamieniec Ząbkowicki – Kudowa-Zdrój
Kłodzko – Wałbrzych
Nowa Wieś Kłodzka – Radków – szlak wyłączony
Jedlina-Zdrój – Świdnica – szlak wyłączony
Wałbrzych – Golińsk– szlak o znaczeniu międzypaństwowym.
Dzierżoniów – Pieszyce – szlak wyłączony
Kuźnice Świdnickie – Szczawienko – szlak wyłączony
Ząbkowice Śląskie – Srebrna Góra – Bielawa – szlak wyłączony, torowisko rozebrane

[edytuj] Ludność

W większości obniżenie zamieszkuje ludność napływowa, po wojnie przybyli tu osadnicy z centralnej Polski, repatrianci z Kresów oraz osoby powracające z emigracji zarobkowej z zachodniej Europy (głównie polscy górnicy pracujący we Francji, którzy osiedlili się w okolicach Nowej Rudy i Wałbrzycha. Większość ludności zamieszkuje w środowisku wiejskim.